Nun.Kaleme ve satır satır yazdıklarına andolsun(1).Her satırda bir can,her canda yeni bir ‘an.’a yemin olsun.Dilim hep sustu zahirde,dilim hiç durmadı batında.Kelimeler aleminde bir düş gördüm.Renklerin hakikatine denk oldum.Renk cümbüşünde,harflerin dişini çeker oldum kelime duvarına.Her harfte bir renk,her renkte seni çıkarırım kendime fesbilyan.Bir çengel takar her harf,bir düşük yapar her kelime yeni bir ruha..Can içinde binlerce can verir zalimce.Elif dikliği vav’ın kendine iki büklümlüğü arasında bocalar ellerim.Hangi yöne baksa orda atar kalbi kalemin.Kalemin sahibinin ise sende atar tüm her şeyi.

Fesbilyan!

Sağım,solum,önüm,arkam daha saymadan sobelendi.Adına da fesbilyan dendi.Her harf kendini bir sırda sakladı.Kalem yazdı harf saklandı, kalemin ucunda.Renkleri ifşa etti sırlarını.El değiştirdi kalem her renkte.Her renk yeni bir sevda gibi,sevginin hakikatine doğru bir işaretti,aşka oyun yapan bundan öte bir yalandı.

Kırmızı dedi önce kalem;Bir tutkuyla bağlandı bir sevdaya,sadece bağlandı hep istedi hiç durmadan sürekli,Nefs firavunu ele geçirmişti Musa’yı.Tutkusu uğruna yakıyordu denizleri.Musa kurtaramadı kendini ve kırmızı istediğini verdi.Ve aldı sonunda,cehennem rengi olup kalakaldı kalemin kırmızı rengi.

Sarı dedi ardından kalem;Gizli sevdi,söylemedi hep sakla(n)dı ve doğrusu bu sandı,.Gizliden sevmenin ölüm ancısı olduğunu en sonunda ve fark edecekti,işte o zaman, hüznün rengi olup gitti.Hüzün artık ondan sorulurdu o hep hüzünlüydü.Ağlardı ağaçlarda ağlardı sapsarı kesilirlerdi aşktan.Yavaş yavaş dökülürlerdi tek tek yapraklar ağaçlar ise kendilerini kışa bırakırdı gönülleri gibi buz gibi soğuğa.Aşıkların teni sarı olurmuş,kalemde sapsarı oldu ve hüzne bıraktı kendini.

Mavi dedi kalem,Bir su gibi sevdi,okyanus olmanın anlamını bilmeden sevdi.Bilinmez yollara düştü akıntıya kapılıp kıtalar aştı ne nihayetinde Kayboldu okyanusta.Bir kaşık suda boğulup gitti.Haddini bilmeden yazdıklarının bedelini ödedi ve masmavi gökyüzü gibi bulutlar ardında kaldı.

Siyah dedi sonra kalem;Karanlık sevdi,günah kadar yalan sevdi.Kabe gibi sevemedi karalar içinde.kara yaşlar dökülür ardınca aşkın ve yaşları ağlayanları kana buladı.Acının,ihanetin bir karamsar düşün sahibi olup alemde yerini buldu.

Beyaz dedi kalem ve güldü önce.Sevgiyi kime vereceğini bilemedi.O kadar saf ve temizdi ki her şeyi kendi gibi bildi ve lekelenmeye başladı.Önce bir nokta ardından bir tane daha ve sonunda siyahlaşmaya başladı.Yazık etti aşka,yazık etti kendine.

Yeşil dedi ve durdu kalem önce,Çünkü yeşil can’dı.Can verdi aşka.Süsledi tüm baharı yeşilliğiyle.Bir gün kayboldu yeşilliği ve ölümü hatırladı o an.Her şeyden öte ölüm vardı rengin ardındaki cana bir derman veremedi.

Sonunda Kalem bir gökkuşağı oldu ve nakış nakış dokumaya başladı alemi.Her renkte aşka ateş,her renkte bir tutam muhabbet yazdı.Aşkı besledi her renkte,aşkı her renkte yazdı kalem.Boylu boyunca bir gökkuşağı doğdu üzerinde fesbilyan.Bu senin hikayendi ve bu renkler cümbüşü de sen!

Düş bitti, kalem de bitti.Kalem aşkından eridi külün oldu fesbilyan, tüm renkler sanaydı seni anlatmaktaydı.Bendeki aşkın adı sendin bendeki aşkın rengi bir gökkuşağıydı.Sonu yazamayan sonsuzluğa hülyalar kuran,sana kendini kandıranım.Bir zımmi gibi kaçak,bir Musevi gibi kendini avuturum ağlama duvarında.

Ters-düz harfler anlam yüklü kelimeler seni anlatmaktan aciz düşer,her renk de seni ben(siz)li geceye süsler fesbilyan!

                                                                                                             

(1)kalem-1

Aşk-ı Hakîr(meftûn)